Goncam - Sesli Şiir - Sizden Gelen Şiirler

Goncam - Sesli Şiir

Sizden Gelen Şiirler

Ağlamaklı bir gün güzel abim

Gonca'mın sevdası kalbimde duruyor

Bakışları sanki darağacı

her gülüşü boynumu vuruyor

Gün geceye,dil heceye,dert çeneye vuruyor

Gonca'm bir sonsuz şiir ki yazdıkça yazasım geliyor

Yetmiyor güzel abim

Öyle uzaktan bakmak yetmiyor

Tarlalar dolusu gül döksen önüme

hepsi de bir Gonca'm etmiyor

Yağmur cama,ay odama,dert adama vuruyor

Gonca'm bir tatlı zehir ki içtikçe içesim geliyor

Ah benim güzel abim

Bilirim geçiyor acılar zamanla

Bu da geçer diyorsun ama 

gel gör ki sevda kesiği dikiş tutmuyor

Nargilemi yakan köz gibi kor, öyle nağdan

Gonca'm nar-ı sevda  

Yandıkça yanasım geliyor

Nar'ına düştüm ki sorma canımdan can gidiyor

Güldüğüme bakma güzel abim

Günlerime gam diziyor

Bırak yaksın,yıksın sözleri

Her hali başım üstüne

Gonca'm ecel bile olsa bahtıma yazasım geliyor

Yaram derin eczası bahar,eczası goncam

Madem göz görmeyince gönül katlanıyor

O halde dağla gözlerimi güzel abim

Gözden ırak olan gönülden de ırak oluyor

Olmuyor be abi

İsyan ediyor bir yanım ama 

kulun sevdasınada Hak'tan geçilmiyor

Biliyorum şimdi unut diyeceksin

Lakin benim her zerrem goncamı seviyor

Ben ona  koşarken dur diyeceksin

Bu deli cesaretin nereden geliyor

Bedenden can,damardan kan,akıl başımdan gidiyor

Goncam aşkın sek hali,içtikçe  başım dönüyor

İşte böyle güzel abim 

Goncamsız bu şehri yakasım geliyor

Onsuz,bu bedende hükmü olmayan

Canımı canına katasım geliyor

Çalışmadığım yerden soruyor yine kahrolası zaman 

Sevda sualinde canım abim kopyada çekilmiyor

Baksana güzel abim goncam geliyor

Ardısıra güneş,bahar geliyor

Gelişi güzel Gonca'm cam gibi narin

Gelişigüzel değil bu sevda sayın abim

Öyle büyük ki,öyle saf,öyle derin

Goncam yalan bile olsa kandıkça kanasım geliyor

Şiir Vakti

Şiiri Dinle »

Necip Fazıl Kısakürek - Ruh - Kendi Sesinden Dinle

Necip Fazıl Kısakürek - Ruh

Kendi Sesinden

Şiir Dinle

Ruh

Ya bin yıl, ya bin asır sonra o gün gelecek.

Koklarken küllerimi mezarımda bir böcek

O kadar yanacak ki, bir yüksüklük toprağım,

Yerden bir damar gibi kopup fışkıracağım!

Ve birden bakacağım, her tarafım bitişmiş,

Başım, toprak altında bir maden gibi pişmiş.

Nefesten daha ince bir ipek kumaş derim;

Fosfordan daha parlak, ince uzun ellerim.

Dalacağım kendimin hayran hayran seyrine,

Diyeceğim: Bu dönen şeyler eski yerine,

Benim diye baktığım şeyler miydi bir zaman?

Külümün rüyası mı yoksa gördüğüm?.. Aman!

Başımda açılacak fânilerin seması,

Ve onların toprağa gerçek diye teması,

Bir tatlı vehim gibi içimi bayıltacak;

Toprağın, koşacağım, üzerinde yalnayak;

Şehrin, dolaşacağım kuş gibi etrafında;

Bir beyaz hayaletin upuzun çarşafında,

Gezeceğim, doğduğum evin odalarını.

Geceleyin, koskoca şehrin lambalarını,

Bir keskin üfleyişim söndürmeye yetecek;

Korku, şehrin çelikten sesini tüketecek.

Herşey susacak o ân, çalınacak kapılar;

Kiremitleri yaprak yaprak alan bir rüzgâr,

Ağzımdan haykıracak, uzun, gizli, çapraşık...

Erişilmez fikir ki, düğüm düğüm dolaşık...

Sarıldıkça boşanan yumak, çözülen demet;

Başı görünmez hayâl, sonu gelmez nedamet...

Necip Fazıl Kısakürek 1931

Şiiri Dinle »

Necip Fazıl Kısakürek - Destan - Kendi Sesinden - Şiir Dinle

Necip Fazıl Kısakürek - Destan

Kendi Sesinden

Şiir Dinle

Destan

Durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak! 

Haykırsam, kollarımı makas gibi açarak: 

Durun, durun, bir dünya iniyor tepemizden, 

Çatırdılar geliyor karanlık kubbemizden, 

Çekiyor tebeşirle yekûn hattını âfet; 

Alevler içinde ev, üst katında ziyafet! 

Durum diye bir lâf var, buyrunuz size durum; 

Bu toprak çirkef oldu, bu gökyüzü bodurum! 

Bir şey koptu benden, şey, her şeyi tutan bir şey, 

Benim adım Bay Necip, babamınki Fazıl Bey; 

Utanırdı burnunu göstermekten sütninem, 

Kızımın gösterdiği, kefen bezine mahrem. 

Ey tepetaklak ehram, başı üstünde bina; 

Evde cinayet, tramvay arabasında zina! 

Bir kitap sarayının bin dolusu iskambil; 

Barajlar yıkan şarap, sebil üstüne sebil! 

Ve ferman, kumardaki dört kıralın buyruğu; 

Başkentler haritası, yerde sarhoş kusmuğu! 

Geçenler geçti seni, uçtu pabucun dama, 

Çatla Sodom-Gomore, patla Bizans ve Roma! 

Öttür yem borusunu öttür, öttür, borazan! 

Bitpazarında sattık, kalkamaz artık kazan! 

Allahın on pulunu bekleye dursun on kul; 

Bir kişiye tam dokuz, dokuz kişiye bir pul. 

Bu taksimi kurt yapmaz kuzulara şah olsa; 

Yaşasın, kefenimin kefili karaborsa! 

Kubur faresi hayat, meselesiz, gerçeksiz; 

Heykel destek üstünde, benim ruhum desteksiz. 

Siyaset kavas, ilim köle, sanat ihtilâç; 

Serbest, verem ve sıtma; mahpus, gümrükte ilâç. 

Bülbüllere emir var: Lisan öğren vakvaktan; 

Bahset tarih, balığın tırmandığı kavaktan! 

Bak, arslan hakikate, ispinoz kafesinde; 

Tartılan vatana bak, dalkavuk kefesinde! 

Mezarda kan terliyor babamın iskeleti; 

Ne yaptık, ne yaptılar mukaddes emaneti? 

Ah, küçük hokkabazlık, sefil aynalı dolap; 

Bir şapka, bir eldiven, bir maymun ve inkılap. 

(1947)

Necip Fazıl Kısakürek

Şiir Vakti

Şiiri Dinle »

İbrahim Sadri - Yalnızlık Kımıldar - Sesli Şiir Dinle

İbrahim Sadri - Yalnızlık Kımıldar

Sesli Şiir Dinle

Yalnızlık Kımıldar

Yolculuk yap en iyisi bu… Unutmak için

Aydınlığı kapat yola çık siyaha doğru...

Uzun çayırların beş çaylarının bir anlamı yok

Bizim gibiler için…

Kımıldadı içinde değil mi?

Ustura gibi keskin ağzı yalnızlığın… Kımıldar

Her günahın tenhasında pişman bir mola vereceksin

Yavaşça eğil, eğ kendine doğru başını

Hiç bir ceza yalnızlık kadar kırıcı değil...

Yetişemedin işte…

Ardından ağladığın bütün Veysel Karanilerde elde delilsin

Sahi kimsin neyin nesisin ki konuşuyorum seni

Korkma ayrılığın cebinde bıraktım ben sesimi

Yolculuk yap şaşkın biri ol ayrıl kalabalıktan

Onlar çoklar çünkü ama bak bütün büyük kitaplar

Övgüyle bahsediyorlar azınlıktan

Şükret ki buda  senin payın

Peygamberin beslendiği yalnızlıktan

Bahar dallarını bıraktı ebabiller siccinlerini

Tırtıl ömrünü verdi bir yaprağa gün döndü güz indi

Bütün denizlerin kurudu içinde değil mi, ağzın dilin gibi

İsanın son akşamında dur gitme diyemedi mi kalbindeki havar

Susunca seni susuyorum

Konuşunca edep ölüyor kelimelerimde

Sana bakınca yeşeriyor ihtiyar yanlarım

Şaşırıyorum sen bişey söyleyince

Solumda sağımda her hesabı yazan iki güzel katip ağlıyor

Ve ıslanıyor defter yapraklarım 

Böylece bazıları okunmaz oluyor günahlarımın

Korktun değil mi mahcup olmaktan

Korkar insan dökülünce ortaya pişmanlıklarından

Hadi hoşçakal biraz uyu, yum gözlerini

Hesapların açılması için daha vakit var

Kımıldadı içinde değil mi, ustura gibi keskin ağzı yalnızlığın

Kımıldar… Kımıldar

 İbrahim Sadri

Tüm İbrahim Sadri Şiirleri İçin Tıklayınız

Şiiri Dinle »

İbrahim Sadri - Ben Sana Nasıl Küseyim - Sesli Şiir Dinle - Özel İstek Üzerine

Bu şiiri bir ziyaretçimiz istemiştir. Kendisine Teşekkür Ediyor ve isteğini zevkle yerine getiriyoruz.
Sizde herhangi bir şiiri yayınlamamızı istiyorsanız istek hattı sayfamıza yorum yazarak veya mail yoluyla bize ulaşabilirsiniz. Ayrıca kendi okuyup kaydettiğiniz şiirleri bize gönderirseniz çok sevinir ve seve seve yayınlarız.
 Mail adresimiz: seslisiirvakti@gmail.com

İbrahim Sadri - Ben Sana Nasıl Küseyim

Sesli Şiir Dinle

Şiirin Sözleri:

Ben sana nasıl küseyim

Ben sana nasıl küseyim

İstanbul üstüme düşer

Karaköy'den vapur kalkmaz

Sezen Aksu şarkı yapmaz

Üsküdar'da yangın çıkar

Hey kanar yüreği güvercinlerin

Minibüsler bağırmaz olur

Aşk üstüne yemin etmez martıları boğazın

Ulan poyrazı küser, ulan lodosu esmez

Yağmuru yağmaz nisanın

Ben sana nasıl küseyim

İstanbul üstüme gelir

İçim yanar içim

Bir aşk için bir içim

Kendini vurur sokaklarına Cihangir'in

Eyüp Sultan sabahlarına

Ve ekmek kavgasına yemin olsun

Bir de umuduna

Kavgaya düşmüş yeni gencin

Beyoğlu

Arsız bir gece beyim

Hayat üryan edilmiştir

Ne sevilmiştir, Ne sevmiştir

Gül pavyonda sevim

Söyle

Söyle ben sana nasıl küseyim

Yolda yürürsün

Canın çeker

Kestane satarım Taksim'in köşesinde

Beyoğlu'nda sinemaların kapısında dururum

Her filimde Türkan Şoray oynar

Ben sana nasıl küseyim

İstanbul üstüme düşer

Minibüslerin kapısında bağırırım

Sen binersen ön koltuğu ayırırım

Bir de teybe attım mı şarkımızı

Bir tek dileğim var

Mutlu ol yeter...

Ben sana küsmem

İstanbul üstüme düşer

Yangın çıkar Üsküdar'ın içinde

Aslan arkadaşla belalardan geçerim

Her bir şeyi taşır yüreğim

Her bir şeyi taşır

Bir senin yokluğunu çekemez

Söyle

Söyle ben sana nasıl küseyim

Ben sana nasıl küseyim

İstanbul üstüme düşer

Karaköy'den vapur kalkmaz

Sezen Aksu şarkı yapmaz

Üsküdar'da yangın çıkar

Ey kanar yüreği güvercinlerin

Minibüsler bağırmaz olur

Aşk üstüne yenim etmez martıları boğazın

Ulan poyrazı küser

Ulan lodosu esmez

Yağmuru yağmaz nisanın

Ben sana nasıl küseyim

İstanbul üstüme gelir

İstanbul üstüme düşer

Söyle

Söyle ben sana nasıl küseyim ...

İbrahim Sadri

Diğer İbrahim Sadri Şiirlerini Dinlemek İçin Tıklayınız

Şiiri Dinle »

Mehmet Tokat - Yaralı Gül - Ahmet Şafak Ve Naşide Göktürk'le Birlikte

Mehmet Tokat - Yaralı Gül

Ezgi Kısmı: Ahmet Şafak & Naşide Göktürk

Sesli Şiir Dinle

Şiirin Sözleri:

Mehmet Tokat / Yarali Gül

Bu gece sen onun yüzüne açılmaz bir kapı kapattın. 

Kirli, paslı menteşelerin sesinde sıkıştı yüreği 

Kirpikleri hissetti yokluğunu 

Büktü boynunu deprem bu… 

Aylar sonra bir oda dolusu yalnızlığıyla sokaktaydı 

Sicim gibi bir yağmur yağıyordu. 

Bir kenti boydan boya temizliyordu 

Sokakta kimsecikler yoktu 

Köpekler bir köşeye sinmiş onu gözetliyordu 

Kirliydi yaşamaktan utanıyordu 

Tir tir titriyordu yüreği 

Yaralı bir güvercin gibi… 

Oysa bu yürek bir zamanlar 

Güneşe ateş vermiş cehennemde buz satmıştı 

Şimdi köpekler onun için ağlıyordu. 

yorgundu, konuşamıyordu. 

Şu hayatı sırtından atamıyordu, 

Yerde kuru bir ayrılıkla bir kuş ölüsü yatıyordu 

Bir deli rüzgar ellerindeki tozu aldı 

Ne bir dost kaldı yanında, 

Ne de bir düşman aklında… 

Zor bir gün Önünü göremiyordu 

İnsanlar çığlık çığlığa yüzünü seçemiyordu 

Gözlerinde aşksız ayrılık vardı 

Kirpiğinden yüreğine saplanan 

Paslı bir tren gibi geçip giden ellerinde. 

Bir yalnızlık adımlarıyla büyüyen 

Belli değildi kimin sevdası kimin yüreğinde 

O aşkını taşırdı hayatın ta orta yerinde 

Sırtında ayrılık dilinde küfür 

Ben gidiyorum sen uyuyorsun. 

Pahalı bir kedi gibi sıcacık hayellerinin dibinde, 

Ben sokakta dövülmüş sahipsiz bir köpek gibiyim. 

Ben gidiyorum sen uyuyorsun 

Ben gidiyorum sen susuyorsun. 

Susmanın güzelliğinde suskunluğunla boğuluyorsun 

Siliyorum dudağında kalan yalanı 

Yalan doğuruyorsun,dokundukça ellerimde çoğalıyorsun. 

Ben geldiğim yoldan; 

Geldiğim gibi acılara bezenip 

Ayrılığı bir gelin gibi süsleyip gidiyorum 

Bir kapı kapandı 

Bu gece benimde gözlerimin içine 

Kirpiklerim hissetti yokluğunu 

Büktüm boynumu deprem bu. 

Tenime değdim kokun sinmiş mi diye 

Sol elime baktım; bahar gibiydin 

Avucuma kuşlar kondu parmağıma yıldızlar 

Bir nehir oldun aktın gittin 

Sağ elime baktım; Cehennemdin, ayrılıktın, kordun 

Deprem bu bir hayat yandı bitti kül oldu 

Adaklar yüreğimden geçip gitti 

Tutabilseydim birini 

Korkmadan kesebilseydim eğer 

Biliyorum gelecektin 

Zoruma gidiyor zor bir gün 

Biliyorum zorla güzellik olmaz 

Oysa çirkin olmak vardı 

Kovsan da kapından gitmemek vardı 

Ama bir yüzün vardı; ellerimde kaybolan 

Öyle bir küçüldüm ki; artık büyüme zamanı 

Ey sevdalılar; eyy dostlar; 

Var olan bütün güzellikler 

Yürüyemediğim parke taşları patika yollar 

dağlar,taşlar elveda 

Elveda ey sahil kasabaları gidemediğim köyler kentler 

Ey sırtında hayatı taşıyan insanlar 

Ey gagasında son bir tebessüm kalan martılar 

Ey ölmüş çocuğunun alnını öpen analar 

Siz kalın sağlıcakla 

Ben gidiyorum 

Gözlerinizden akan iki damla isyan olsun 

Bu bana yeter elveda yaralım elveda 

Kırkıncı kapıyı kapadım elveda.. 

Dağlarin Mektebi bir baska. 

Mehmet Tokat

Nakarat Kısmı:

Sen yaralı gülüm benim dağ eteğinde açan,

Ben garip bir güvercinim umuda kanat çırpan...

Sesli Şiir Vakti

Sesli Şiirlerin Adresi

Şiiri Dinle »

Necip Fazıl Kısakürek - Zindandan Mehmede Mektup - Kendi Sesinden - Sesli Şiir Dinle

Necip Fazıl Kısakürek - Zindandan Mehmede Mektup

Kendi Sesinden

Sesli Şiir dinle

Zindandan Mehmede Mektup

Zindanda iki hece. Mehmedim lafta! 

Baba katiliyle baban bir safta! 

Bir de geri adım,boynunda yafta... 

Halimi düşünüp yanma Mehmedim! 

Kavuşmak mı?..Belki ..Daha ölmedim! 

Avlu... Bir uzun yol... Tuğla döşeli, 

Kırmızı tuğlalar altı köşli. 

Bu yol da tutuktur hapse düşeli... 

Git ve gel... Yüz adım...Bin yıllık konak 

Ne ayak dayanır buna ,ne tırnak! 

Bir alem ki, gökler boru içinde. 

Akıl almazların zoru içinde 

Üstüste sorular soru içinde. 

Düşün mü, konuş mu, sus mu , unut mu? 

Buradan insan mı çıkar, tabut mu? 

Bir idamlık Ali vardı, asıldı 

Kaydını düştüler, mühür basıldı. 

Geçti gitti, birkaç günlük fasıldı 

Ondan kalan, boynu bükük ve sefil; 

Bahçeye diktiği üç beş karanfil... 

Müdür bey dert dinler, bugün "maruzat"! 

Çatik kaş...Hükümet dedikleri zat... 

Beni Allah tutmuş kim eder azat? 

Anlamaz; yazsız, pulsuz, dilkeçem... 

Anlamaz! ruhuma geçti bilekçem! 

Saat beş dedi mi, bir yırtıcı zil 

Sayım var, maltada hizaya dizil! 

Tek yekün içinde yazıl ve çizil! 

İnsanlar zindanda birer kemmiyet; 

Urbalarla kemik, mintanlarla et. 

Somurtuş ki bıçak, nara ki tokat; 

Zift dolu gözlerde karanlık kat kat... 

Yalnız seccademin yönünde şefkat 

Beni kimsecikler okşamaz madem 

Öp beni alnımdan, sen öp seccadem! 

Çaycı getir ilaç kokulu çaydan! 

Dakika düşelim, senelik paydan! 

Zindanda dakika farksız aydan 

Karıştır çayını zaman erisin 

Köpük köpük, duman duman erisin! 

Peykeler, duvara mıhlı peykeler 

Duvarda, başlardan yağlı lekeler 

Gömülmüş duvara, baş baş gölgeler... 

Duvar,katil duvar yolumu biçtin 

Kanla dolu sünger... Beynimi içtin 

Sukut... Kıvrım kıvrım uzaklık uzar 

Tek nokta seçemez dünyada nazar 

Yerinde mi acep, ölu ve mezar? 

Yeryüzü boşaldı habersiz miyiz? 

Güneşe göç varda , kalan biz miyiz? 

Ses demir, su demir ve ekmek demir... 

İstersen demirde muhali kemir. 

Ne gelir ki elden, kader bu, emir... 

Garip pencerecik, küçük daracık; 

Dünyaya kapalı, Allaha açık 

Dua, dua eller karıncalanmış; 

Yıldızlar avuçta, gök parçalanmış 

Gözyaşı bir tarla, hep yoncalanmış 

Bir soluk, bir tütsü, bir uçan buğu 

İplik ki incecik, örer boşluğu 

Ana rahmi zahir, şu bizim koğuş 

Karanlığında nur, yeniden doğuş.... 

Sesler duymaktayim; Davran ve koğuş! 

Sen bir devsin, yükü ağırdır devin! 

Kalk ayağa, dimdik doğrul ve sevin! 

Mehmedim, sevinin , başlar yüksekte! 

Ölsek de sevinin, eve dönsek de! 

Sanma bu tekerlek kalır tümsekte! 

Yarın elbet bizim, elbet bizimdir! 

Gün doğmuş ,gün batmış , ebed bizimdir 

Necip Fazıl Kısakürek

Sesli Şiir Vakti

Şiiri Dinle »

Atilla İlhan - Yağmur Kaçağı - Kendi Sesinden - Sesli Şiir Dinle

Atilla İlhan - Yağmur Kaçağı

Kendi Sesinden

Sesli Şiir Dinle

YAĞMUR KAÇAĞI

Elimden tut yoksa düşeceğim

yoksa bir bir yıldızlar düşecek

eğer şairsem beni tanırsan

yağmurdan korktuğumu bilirsen

gözlerim aklına gelirse

elimden tut yoksa düşeceğim

yağmur beni  götürecek yoksa beni

Geceleri bir çarpıntı duyarsan

telâş telâş yağmurdan kaçıyorum

Sarayburnu'ndan geçiyorum

akşamsa  eylül'se ıslanmışsam

beni görsen belki anlayamazsın

içlenir gizli gizli ağlarsın

eğer ben yalnızsam yanılmışsam

elimden tut yoksa düşeceğim

yağmur beni götürecek yoksa beni

Attila İLHAN

Sesli Şiir Vakti

Şiiri Dinle »

Necip Fazıl Kısakürek - Kaldırımlar - Kendi Sesinden

Necip Fazıl Kısakürek - Kaldırımlar

Kendi Sesinden

Sesli Şiir Dinle

KALDIRIMLAR 1

Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında;

Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum.

Yolumun karanlığa saplanan noktasında,

Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.

Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık;

Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar.

İn cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık;

Biri benim, biri de serseri kaldırımlar.

İçimde damla damla bir korku birikiyor;

Sanıyorum, her sokak başını kesmiş devler...

Üstüme camlarını, hep simsiyah, dikiyor;

Gözüne mil çekilmiş bir âmâ gibi evler.

Kaldırımlar, çilekeş yalnızların annesi;

Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandır.

Kaldırımlar, duyulur, ses kesilince sesi;

Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır.

Bana düşmez can vermek, yumuşak bir kucakta;

Ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum!

Aman, sabah olmasın, bu karanlık sokakta;

Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum!

Ben gideyim, yol gitsin, ben gideyim, yol gitsin;

İki yanımdan aksın, bir sel gibi fenerler.

Tak, tak, ayak sesimi aç köpekler işitsin;

Yolumun zafer tâkı, gölgeden taş kemerler.

Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim; 

Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları!

Islak bir yorgan gibi, sımsıkı bürüneyim;

Örtün, üstüme örtün, serin karanlıkları.

Uzanıverse gövdem, taşlara boydan boya;

Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi.

Dalıp, sokaklar kadar esrarlı bir uykuya,

Ölse, kaldırımların kara sevdalı eşi...

Üstad Necip Fazıl Kısakürek

Sesli Şiir Vakti

Şiiri Dinle »

Erdem Beyazıt - Ölüm Risalesi - Kendi Sesinden

Erem Beyazıt - Ölüm Risalesi

Kendi Sesinden

Sesli Şiir Dinle

Ölüm Risalesi

Damla damla oluşuyor hayat 

Ölüm kımıl kımıl 

Duymak kolay 

Anlatmak değil 

Her an 

Farkındayım 

Az az öldüğümün 

Bilincindeyim doğan ayın 

Eriyen karın akan suyun 

Ve usul usul tükenen zamanın 

Tekrarlayıp duruyor saat 

Vakit te mahluktur 

Vakit te mahluktur 

İşliyor kalbim 

Eskiyor saçlarım 

Ve gözlerimin en ince hücreleri 

Okuyorum hayatı 

Toprağın üstünden çok 

Altındakilerle var olduğunu 

Toprak 

Ölüme aç 

Ölüme muhtaç 

Hayat 

Ölüm muhakkak 

Ve ölüm mutlak 

Tek kapısıdır ölümsüzlüğün 

Ölümle tanıştıktan sonra anladım 

Sadece bir kimlik belgesi olduğunu yaşamanın 

Kesitler 

Mahlukta devinen 

Gürül gürül bir ırmaktır ölüm 

Babalar ölür 

Dolaşır eli ölümün 

Saçlarında anaların oğulların 

Analar ölür 

Kök salar hasret yüreklere 

'Bir evlat pir olsa da' 

O zaman anlar ancak neymiş öksüzlük 

Oğullar ölür 

Bir kafes olur ölüm 

Ana kalbi bir kuştur 

Azad kabul etmez 

Sevgililer ölür 

Bir hicret olur ölüm 

Bir sıla 

Mesela arkadaşlar 

Arkadaşlıklar vardır okullarda 

Bakarsın biri gelmez bir gün 

Ve artık hiç gelmeyecektir 

Simsiyah bir gölge düşmüştür adeta 

Bahçeye koridorlara sınıflara 

Bir fısıltı dolaşır dudaklarda 

Kimi kirpikleri ıslak 

Çökmüş bahçenin tenha bir yerine 

Elinde bir çöp resmini çizer toprağa 

Anıların 

Kimileri öbek öbek toplanıp 

Çaresizliği dile getirirler anlamsız sözcüklerle 

-Nasıl olur daha dün beraberdik 

-Salıncakta İki Kişi'yi izlemiştik daha dün nasıl olur 

-Geçen pazar kırlarda dolaşmıştık 

''Göçmen kuşlar yerli kuşlardan daha mutlu olmalılar 

Hayatı dolu dolu yaşıyorlar'' demişti unutamıyorum 

Sonra bir mezarlıkta Bir çukurun başında 

Bir kapının ağzında 

Herkez susar 

Konuşur ölüm 

Ve sürer hayat. 

Bazan bir tekerlek altında 

Ansızın gelir ölüm 

Apansız biter sınav 

Bir elektrik kesilmesi gibi 

Kesilir tulu emel 

Bazan ölüm vardır 

Ölümden önce gelir 

Mesela bir hapishanede bir hücrede yaşanır 

Sorular hep yanıtsız kalır orada 

Sadece konuşan rüyalardır 

Yahut hayaller suskun duvarlarda 

Gözler kabul eder parmaklar kabul eder 

Ama beyin hep umuttan yanadır 

Bazan akan bir film şeridinin 

Tek kare donan bir fotoğrafı gibidir 

Ölüm 

Karşıda bir manga asker 

Gözler namluların karanlık ağızlarını görmez de 

Takılıp kalır masmavi gökyüzünde 

Asılıp kalmış bembeyaz bir buluta 

Ölümden uzak ölümler vardır 

Gazete ilanlarında rastlanılan 

Dünyaya bağlılığın zavallı 

Ve muannit 

Bir belgesidir 

Daha çok kalanlara ait. 

Bir de bir örümcek ağının ortasına düşmüş 

Bir sineğin titrek bacaklarında seyretmiştim ölümü 

Ölümler vardır: 

Can kuş gibi uçar gider 

Bir martının süzülüp 

Kaybolması gibi maviliklerde 

Bir Portre 

Engin sakin berrak bir denize 

Uçsuz bir kumsaldan ağır ağır 

Nasıl yürürse insan 

Sokrates öyle yürüdü ölüme 

Tilmizleri ağlaşırken 

O vasiyet ediyordu: 

-Asklepyos'a bir horoz borçluyuz 

Unutmayınız. 

Ne tuhafsınız dostlar 

Güçsüz kadınlar gibi ağlaşmak niye 

Yükselmek varken ölümsüzlüğe 

İnancına sahip olmak 

İnsan olmanın şartı 

Kölelikler içinde en onulmaz kölelik 

Hayatın ölümcül yanına 

Takılıp kalmak değil mi? 

İlkin ayaklarında duydu Sokrates 

Zehirin soğukluğunu 

Ve yavaş yavaş ölüm 

Yükseldi göğsüne çenesine 

Dudaklarında donan son bir tebessümle 

Bir işaret taşı da böylece 

Sokrates dikmiş oldu ölüme 

Ölümün Sesi 

Ölümden bir işaret var her şeyde 

Ölümün sesini duyuyorum şarkılarda türkülerde: 

-Kışlanın önünde redif sesi var 

Namluların ucunda ölümün sesi! 

-Bir ay doğdu geceden oy oy 

Karanlığın ağzında ölümün sesi! 

-Erzurum dağları kan ile boran 

Vadilerin koynunda ölümün sesi 

-Ezo gelin durmuş bakar yollara 

Umudun ardında ölümün sesi! 

-Bir ihtimal daha var 

Umuddan da öte ölümün sesi! 

Kendi Ölümüme Ait Bir Deneme 

Bir gün öleceğim biliyorum 

Bunu her an ölür gibi biliyorum 

Anamın yüreğinde bir kor 

Ölene dek sönmeyecek bir ateş 

Kımıldanıp duracak hep 

Karım bomboş bulacak dünyayı 

-N'olurdu birlikte ölseydik, deyip duracak 

Oysa insan yalnız ölür 

Ama o olmayacak dualarla teselli arayacak 

Kızlarımın gırtlaklarında bir düğüm 

Bir süre kaçacaklar insanlardan 

Boşluğa düşmüş gibi bir duygu içlerinde 

Sonunda onlar da kabullenecekler öylesine 

Ölümüme en çabuk dostlarım alışacaklar 

-Yaşayıp gidiyorduk yahu 

Ne vardı acele edecek! 

Diyecekler 

Biliyorum yaklaşıyoruz her an 

Biliyorum oruçlu doğar insan 

Ölümün iftar sofrasına 

Son Söz 

Ve zaman döne döne 

Gelmişti başlangıç noktasına 

İlk yaratılış düğümüne 

Mahlukatın var olduğu 

Yüzüsuyu hürmetine 

Evrenin Efendisinin 

Kavuşmak vakti gelmişti sevgilisine. 

Hayatın menbaı 

Merhametin son durağı 

Madeni, muhabbet ocağının 

Ateşler içindeydi 

Yatağında. 

İltica etmişti sanki Kainat 

Kutsal tenine 

Hayata şafak olan alnında 

Ter taneleri 

Her biri insanlık çilesinden 

Bir haberdi sanki 

Bir an oldu 

Aralandı gözleri 

Sonsuzu kuşatan bakışları 

Süzdü ciğerparesi Fatıma'yı 

Süzdü tek tek çevresindeki 

Can dostlarını 

Kıpırdadı dudakları, dedi: 

-Ebu Bekir kıldırsın namazı 

Sonra daldı daldı uyandı 

Son defa aralandı 

Bakışları 

Yöneldi bir noktaya 

Karar kıldı bir noktada 

Ve dedi: 

-Merhaba ey refik-i ala! 

Olacak oldu 

Akıllar kamaştı 

Kalpler tutuştu 

Feryat ve figan gökleri tuttu 

Çekti kılıcını Faruk olan 

Sıçradı orta yere: 

-Kim derse ''O öldü'', öldürürüm! 

Ayrılık ateşinden 

Ateşin şiddetinden 

Sanki bendler çözülmüş 

Felekler çökmüştü 

Şuur tutuşmuş 

Akıl iflas etmişti. 

Sonra Sıddıyk olan 

Yetişti geldi 

Baktı baktı yatağında hareketsiz yatan sevgiliye 

Mağarada arkadaşına Hicrette yoldaşına 

Sonra baktı çevresine 

Mahşerden önce mahşer hali yaşayan 

Ashabına 

Aline 

Ebu Bekir dedi: 

-Ey nas, susun! 

Kim ki Resulullaha tapmaktadır 

Bilsin ki Resul ölmüştür 

Kim ki Allaha tapmaktadır 

Bilsin ki Allah ölmez 

Hayy ve Layemuttur 

Ey nas, susun! 

''İnna Lillah ve inna ileyhi raciun'' 

Sonra eğildi sevgilinin yüzüne 

Sürdü bulutlanmış gözlerini 

O güzellikler ülkesine 

Baktı baktı ve dedi: 

-Hayatında güzeldin 

Ölümünde güzelsin 

Öldün 

Bir daha ölmeyeceksin

Erdem Beyazit

Sesli Şiir Vakti

Şiiri Dinle »